indubius
indubius, not doubtful, certain
in-dŭbĭus, a, um, adj.,
- not doubtful, certain (post-Aug.): innocentia plurimorum, Tac. A. 14, 45: exempla, Quint. 5, 13, 24.— Hence, adv.: indŭbĭē, doubtlessly, Cassiod. Fragm. in Auct. Class. Tom. 3, 355 Mai.
in-dubius, a, um, unzweifelhaft, exempla, Quint. 5, 13, 24: innocentia, Tac. ann. 14, 45.
nil certum atque ~ium de via veritatis addiscere potui
viderunt discipuli praesentes quod posteris ~ia veritate testarentur
~ium enim est quin a fidelibus tales [excommunicatos ] oporteat evitari
nec ‥ ea quae scripseram sine subtili examinatione testium ~iorum passim transcribenda quibusdam dare praesumpsi
non mihi ‥ propheta, non quilibet doctor ~ius lumen divinae cognitionis ostendit
ut ‥ vos credentes de donis ejus [sc. Christi ] existatis ~ii
sine ulla dubietate
ego de tua ~ius fide suasi ut faceret
[genus meditationis ] de exitu nostro ab hac vita, quem omnes ~ii exspectamus
qui ‥ novae praemia vitae spe ~ia sectabantur
[Petrus ] verae fidei archanum quod cognoverat ~ia oris confessione protulit
quatinus prefatis nunciis ‥ fidem velitis ~iam adhibere
indubitabilem
admittere dignemini ‥ ad audientiam benignam et ~iam fratrem T.
[clericus ] viri Dei ‥ sanguinem sitiens, ~ius illum occidere successit
indŭbĭus, (16) a, um, indubitable : Quint. 5, 13, 24 ; Tac. Ann. 14, 45.
Universis præterea certum et Indubium esse volo quod, etc.
in-dubius
adj.,
- not doubtful, certain: innocentia, Ta.