inhabito
Could not find inhabitarent in Logeion dictionaries.
inhabitarent Verb: imperfect active subjunctive 3rd plural of inhabito
ĭn-hăbĭto, āvi, ātum, 1, v. a., to dwell in, to inhabit (post-Aug. for habito, incolo).
- I Lit.: inhabitatur illa regio, Plin. 6, 17, 20, § 53; Sen. Ep. 102, 27: Dorienses oceani locos inhabitasse confines, Amm.15, 9, 3: nobile solum, Petr. 116, 3.—Subst.: ĭnhăbĭ-tantes, inhabitants, Plin. Ep. 7, 27, 6; Ap. Met. 1, 10, 22. —
- II Transf., of garments, to wear, Tert. Pall. 3 fin.
in-habito, āvī, ātum, āre, I) tr. einen Ort bewohnen, nobile solum, Petron.: eum secessum, Ov.: Galliam, Aur. Vict.: Dolopeidem urbem, Hyg.: nec ante dimidiam ferme longitudinem eius orae, quae spectat aestivom orientem, inhabitatur illa regio, Plin.: istoc corpus inhabitatum diu pone, Sen. ep. 102, 27: übtr., variae indumentorum formae, quarum pars gentilitus inhabitantur, gleichs. bewohnt (= getragen) wird, Tert. de pall. 3: terram miseriae sempiternus horror inhabitat, Vulg. Iob 10, 22. – II) intr. wo wohnen, in corio asini, Apul.: in ea insula, Dict.: in eius (arboris) ipsa cariosa stipite, Apul.: nix cum cadit, aves caeli ubi inhabitent non habent, Ambros. in Luc. 7. § 16. – Partiz. subst., inhabitantēs, ium, m., die Einwohner, Plin. ep. 7, 27, 6. – übtr., ut inhabitet in me virtus Christi, Vulg. 2. Cor. 12, 9.
See: inhabitare
ĭnhăbĭtō, (14) āvī, ātum, āre, tr., ¶ 1 (in, habito), habiter dans, habiter : Sen. Ep. 102, 27 ; Plin. 6, 53 ¶ 2 (de habitus ) porter [un vêtement] : Tert. Pall. 3.
inhabito , as, are. n. act.
居住。— nobile solum 處贵地。\*Vestimenta inhabitantur 人穿諸衣裳。
Suggest a Translation
See an image
居住。— nobile solum 處贵地。\*Vestimenta inhabitantur 人穿諸衣裳。
Suggest a Translation
See an image