viticomus
vītĭcŏmus, a, um, adj. [vitis-coma],
- adorned or crowned with vine-leaves: ulmus, Sid. Carm. 2, 328: Lyaeus, Avien. Arat. 70.
vīticomus, a, um (vitis u. como), mit Weinlaub behangen, -umkränzt, -versehen, ulmus, Sidon. carm. 2, 328: Lyaeus, Avien. phaen. 70.
vītĭcŏmus, a, um (vitis, coma), couronné de pampre : Avien. Phæn. 70 || marié à la vigne : Sid. Carm. 2, 328.