δίαιμος
δίαιμος, blood-stained
δίαιμος, ον,
- bloody, Hp. Dent. 17; ὄνυξ E. Hec. 656 (lyr.); δίαιμον ἀναπτύειν spit blood, Plu. Arat. 52, cf. Plb. 8.12.5; δίαιμα ἐκκρινόμενα Antyll. ap. Aët. 9.40.
lleno de sangre, ensangrentado
ὄνυξ
• sanguinolento
τὰ δὲ ἐκκρινόμενα
τι τῶν ... πτυσμάτων
βρέγμα
• como pred.
ἀναπτύσας δίαιμον
escupiendo sangre
δί·αιμος, ος, ον, inondé de sang, Hpc. 267, 40 ; Eur. Hec. 656 ; Pol. 8, 14, 5 ; δίαιμον ἀναπτύειν, Plut. Arat. 52, cracher du sang.
Étym. διά, αἷμα.
δίαιμος, blutig ; ὄνυξ Eur. Hec. 656 ; eigtl. = mit Blut vermischt ; πτύσμα Pol. 8.14 ; Medic.; δίαιμον ἀναπτύειν, Blut auswerfen, Plut. Arat. 52.
δίαιμος
δί-αιμος, ον
αἷμα
- blood-stained, Eur.; δίαιμον ἀναπτύειν to spit blood, Plut.