Logeion | διαιρετός

διαιρ-ετός, ή, όν (ός, όν S. Tr. 163),

divided, separated, opp. σύνθετος, X. Cyr. 4.3.20; δ. τυραννίδες, of extreme oligarchies and pure democracies, Arist. Pol. 1312b37.
- - - b having divisions, ἀμφορεῖς Id. Ath. 68.3.
  - 2 divisible, Parm. 8.22; πᾶν συνεχὲς δ. εἰς ἀεὶ διαιρετά Arist. Ph. 231b16, cf. EN 1106a26; opp. ἀδιαίρετος, Id. APo. 92a23; δ. ψυχή Id. de An. 411b27; δ. πλοῖα which can be taken to pieces, D.S. 2.16. Adv. -τῶς Dam. Pr. 174.
- II divided, distributed, μοῖραν γῆς διαιρετὸν νέμειν S. l.c.
- III distinguishable, τύχας οὐ λόγῳ δ. not to be determined by argument, Th. 1.84.

I

1 desunido, separado, descompuesto op. σύνθετος X.Cyr.4.3.20, ἀμφορεῖς δύο ... διαιρετοίdos ánforas separadas para las votaciones, Arist.Ath.68.3.

2 dividido, distribuido μοῖραν πατρῴας γῆς διαιρετόν S.l.c., διαιρεταὶ τυραννίδεςtiranías repartidas ref. a la oligarquía pura y a la democracia extrema, Arist.Pol.1312^b37.

II

1 que se puede dividir, divisible de abstr. οὐδὲ διαιρετόν ἐστιν, ἐπεὶ πᾶν ἐστιν ὁμοῖον Parm.B 8.22, ψυχή Arist.de An.411^b27, cf. Ph.1.209, σύνθετον εἰς ἅπερ (μέρη) καὶ δ. Aristox.Harm.75.16, cf. Numen.11.13, τριχῇ τὸ στερεὸν δ. lo sólido es divisible en tres Ph.1.44, op. ἀδιαίρετος: πᾶν συνεχές Arist.Ph.231^b16, EN 1106^a26, τὴν δὲ ἀρχὴν ἐπ' ἄπειρον διαιρετήν Thphr.Fr.25

• subst. τὸ δ. la divisibilidad op. τὸ ἀδιαίρετον Arist.APo.92^a23

• mús. la divisibilidad τῆς ὕλης Aristid.Quint.111.26

• divisible, desmontable en piezas ποτάμια πλοῖα D.S.2.16, ναῦς D.S.2.17.

2 fig. que se puede definir o determinar νομίζειν τὰς προσπιπτούσας τύχας οὐ λόγῳ διαιρετάς Th.1.84.

III adv. -ῶς

1 de manera indivisible Dam.in Prm.179, Gr.Thaum.Fid.Cap.p.146.18, Felix III Ep.P.p.20.30.

2 de forma diversa τὴν ἔλλαμψιν ... συναπτομένην δ. Gr.Naz.M.36.28A.

διαιρετός, ή, όν :

I divisé, d’où :

1 désuni, séparé, Xén. Cyr. 4, 3, 20 ||

2 distinct, Arstt. Pol. 5, 10, 35 ||

3 distribué, réparti, Soph. Tr. 163 ||

II divisible, Arstt. Nic. 2, 6, 4, etc. ; p. opp. à συνεχής, Arstt. Phys. 1, 2, 8 ; en parl. d’un navire, qu’on peut démonter pièce par pièce, Arstt. An. 1, 5, 26 ||

III qu’on peut distinguer, c. à d. fixer ou déterminer (par le langage) Thc. 1, 84.

Étym. vb. de διαιρέω.

διαιρετός -η -ον, f. ook -ος [διαιρέω]
1. gescheiden: μοῖρα πατρῴας γῆς διαίρετος een apart deel van het vaderlijke land Soph. Tr. 163; verdeeld: διαιρεταὶ τυραννίδες gedeelde tirannieën Aristot. Pol. 1312b37.
2. deelbaar: οὐδὲ διαιρετόν ἐστιν en het is niet deelbaar Parm. 8.22; overdr. νομίζειν τὰς προσπιπτούσας τύχας οὐ λόγῳ διαιρετάς menen dat de lotgevallen die ons treffen niet met praten oplosbaar zijn Thuc. 1.84.3.

διαιρετός, getrennt ; Ggstz σύνθετος, Xen. Cyr. 4.3.20 ; vgl. Soph. Tr. 163 ; – trennbar, teilbar ; Ggstz συνεχές, Arist.; πλοῖα, auseinander zu nehmen, DS. 2.16 ; – zu erklären, λόγῳ Thuc. 1.84.

διαιρετός, ή, όν διαιρέω

- Idivided, separated, Xen.: distributed, Soph.
- IIdistinguishable, Thuc.

Menu

Word wheel

διαιρετός

Saved

Recent