δεικνύω
I tr.
1 gestual mostrar, señalar c. ac. de cosa
δεικνύοντες τὰς κεφαλάς
τῷ πάππῳ δεικνύουσα αὐτό (τὸ βρέφος)
• c. intervención oral mostrar, decir, enseñar
δείκνυε δὲ δμώεσσι θέρευς ἔτι μέσσου ὄντος· «οὐκ αἰεὶ θέρος ἐσσεῖται»
ἄκουε ... ὅσα ἐγὼ δεικνύω σοι
2 evidenciar por indicios o hechos, c. suj. animado y ac. de abstr.
(γεράνου φωνή) χείματος ὥρην δεικνύει ὀμβρηροῦ
τάχα πείρατ' ἀέθλων δείκνυεν πατρωίων
ἔργῳ τὴν εὔνοιαν ἐδείκνυε
• fil. demostrar abs.
ἄλλ' ἴθι, δείκνυε
3 c. ac. de pers. y pred. convertir en
ὁ πλοῦτος καὶ τυφλοὺς <τοὺς> ἐμβλέποντας εἰς ἑαυτὸν δεικνύει
la riqueza convierte en ciegos a los que miran hacia ella
II intr.
1 c. εἰς y ac. de pers. dirigirse a
ἐδείκνυε ἐς τὸν Βάττον
2 c. part. pred. mostrarse
δ. ἐσπουδακώς