δειλαίνω
δειλαίνω, to be a coward
- to be a coward or cowardly, Arist. EN 1107a18, 1137a22, Plot. 1.4.15:—Med., Luc. Ocyp. 153, Pteb. 58.27:—Pass., aor. δειλανθείς· κλεφθείς, ἀπατηθείς, Hsch.; δειλάσαι· δειλιάσαι, Id.
I intr.
1 en v. act. ser cobarde, obrar con cobardía
τὸ δειλαίνειν καὶ τὸ ἀδικεῖν οὐ τὸ ταῦτα ποιεῖν ἐστίν
op. ἀνδρίζεσθαι
περί τινα
2 en v. med.-pas. asustarse, acobardarse, PTeb.58.27 (II a.C.),
ἐὰν δὲ δειλανθῇ
si se asusta(θηρία) δειλαινόμενα
fieras que se acobardan
3
δειλανθείς· κλεφθείς. ἀπατηθείς
II tr.
1 temer
μηδὲν δειλαινόμενος
δειλαίνομαι δὲ πολλὰ μεταστῆσαι πόδα
2 c. ac. de pers. asustar, aterrar
δαίμων ... ἐβούλετο ἐκφοβῆσαι καὶ δειλαίνειν τὴν Χανθίππην
•Factitivo sobre
- to be a coward or cowardly, Arist.