διάδικος
διάδῐκος· τὸ εἰς δίκην καλεῖν (Att.), Hsch.
jur. parte contraria, adversario en un litigio Cod.Iust.3.10.1.1, Bass.Suppl.p.45.29, Iust.Edict.7.1, 2,
ὡς καὶ δ. καὶ κριτὴς καὶ δήμιος αὐτῶν γενέσθαι
διά·δικος, ου (ὁ) [ᾰῐ] partie adverse dans un procès, Chrys. 6, 806.
Étym. διά, δίκη.
διάδικος, ὁ, der Prozessierende, Hesych.; der Gegner, Sp.