διαδικέω
διαδικέω, contend at law (δια-)
διαδικέω2, do wrong, injure (δι-)
δια-δῐκέω (A),
- contend at law, πρός τινα PRein. 19.16 (ii B. C.); οἱ διαδικοῦντες the contending parties, Plu. Apophth.reg. 2.196c, POxy. 1101.8 (iv A.D.).
- 2 decide a suit, οἱ διαδικοῦντες the jurors, D.C. 40.55 (s. v.l.).
δι-ᾰδῐκέω (B),
- do wrong, injure, D.C. 58.16.
pleitear, entablar un pleito
πρὸς αὐτὸν περὶ τῶν συναλλαγμάτων
οἱ διαδικοῦντες
los litigantes
• pero οἱ διαδικοῦντες los adversarios, los contrarios, POxy.1101.8 (IV d.C.), tb.
τὸ διαδικοῦν μέρος
la parte contraria, el adversario
1 δι·αδικέω-ῶ [ᾰῐ] (part. prés. -ούσης) commettre une grave injustice, DC. 58, 16.
Étym. διά, ἀδικέω.
2 διαδικέω-ῶ [ᾰῐ] (seul. prés.)
1 juger un procès, DC. 40, 55 ||
2 être en procès, Plut. M. 196b.
Étym. διάδικος.
διαδικέω ¹, einen Prozeß entscheiden, DC. 40.55 ; prozessieren, Plut.
διαδικέω ², verstärktes ἀδικέω, DC. 58.16.