διαπολιτευτής
διαπολιτευτής, political opponent
διαπολῑτ-ευτής, οῦ, ὁ,
- political opponent, prob. in App. Hisp. 8 (-πολῖται codd.).
rival político
τοῦ Βάρκα διαπολιτευταί
διαπολιτευτής, οῦ (ὁ) [λῑ] adversaire politique, App. Iber. 8.
διαπολιτευτής, [λῑ], ὁ, politischer Gegner, App. Hisp. 8.