διαπολιτεύομαι
διαπολιτεύομαι, to be a political rival
διαπολῑτ-εύομαι,
- to be a political rival, Aeschin. 3.194, Harp. s.v. διαγορεύων; δ. Περικλεῖ, of Thucydides son of Melesias, Marcellin. Vit.Thuc. 28.
rivalizar políticamente part. plu. subst.
οἱ διαπολιτευόμενοι
los adversarios políticos
• rivalizar políticamente con
διε[πολι]τεύετο πρὸς αὐτόν
ἐπειδὰν δύο ... ἄνδρες διαπολιτεύωνται πρὸς ἀλλήλους
ὃς Περικλεῖ διεπολιτεύσατο
δια·πολιτεύομαι [λῑ] être en dissentiment politique (dans le même parti) c. à d. être (dans un parti) l’adversaire de qqn, p. opp. à ἀντιπολιτεύομαι, qui marque une opposition de principes, non de personnes, Eschn. 81, fin ; δ. τινι, Marcell. V. Thuc. 28, être l’adversaire de qqn.
διαπολιτεύομαι, [λῑ], in der Staatsverwaltung mit Einem wettstreiten, sein politischer Gegner od. Nebenbuhler sein, Aesch. 3.194 ; Sp. τινί od. πρός τινα.
διαπολιτεύομαι
- Dep. to be a political rival, Aeschin.