διατονικός
διατονικός, ή, όν,
- = διάτονος II, εἶδος, γένος, Ph. 1.321, Aristid. Quint. 2.19; διάστημα Cleonid. Harm. 5. Adv. -κῶς Nicom. Harm. 11.2.
I
1 mús. diatónico
εἶδος
γένος
διάστημα
2 arq. reforzado por perpiaños, opus diatonicum, Plin.HN 36.172, cf.
II adv. -ῶς diatónicamente
(λύρα) δ. ... τεταγμένη
διατονικός, ή, όν, diatonique, t. de mus. (v. διάτονος) A. Quint. p. 111 ; Nicom. Harm. 6, p. 248, l. 23 Jan, etc. ; Phil. 1, 321.
διατονικός, ή, όν, diatonisch ; γένος, in der Musik, Aristid.Quint. u. a. Mus.