διᾴττω, διάττω, v. διαΐσσω.
διᾴσσω en διαΐσσω zie διᾴττω.
διᾴττω en διᾴσσω, Ion. διαΐσσω door ... heen springen, door ... heen schieten: λαγὸς ἐς τὸ μέσον διήιξε een haas rende tussen de rijen door de ruimte tussen beide legers in Hdt. 4.134.1; met gen.: διῇξε πλευρῶν het schoot door mijn zijde Soph. Tr. 1083; met acc.: ξὺν αἷς Λύκι’ ὄρεα διᾴσσει waarmee zij door het Lycische gebergte snelt Soph. OT 208; ἀχώ ... διῇξεν ἄντρων μυχόν de echo drong door tot diep in de grot Aeschl. PV 133; abs.: εἰ ... διᾴξειεν γαλῆ als een wezel oversteekt Aristoph. Eccl. 792; overdr.: ταχεῖα γὰρ διῇξε φήμη want het gerucht heeft zich snel verspreid Eur. IA 426.
διᾴττω, att. = διαΐσσω, durchstürmen, durcheilen ; Λύκια ὄρη Soph. O.R. 208 ; vom Schmerz, σπασμὸς διῇξε πλευρῶν Tr. 1073 ; durchdringen, ἀχὼ – ἄντρων μυχόν Aesch. Prom. 133 ; vgl. Eur. I.A. 496 ; ἀστέρες διᾴττοντες, Sternschnuppen, Arist. Probl. 26.23 ; Meteor. 1.4 ; Plut. Lys. 12, u. sonst Sp.