διαχωρητικός
διαχωρητικός, laxative
διαχωρ-ητικός, ή, όν,
- laxative, Hp. Aër. 7, prob. in Aristox. Fr.Hist. 7: Comp., Hp. Acut. 50, Arist. Pr. 928a18: Sup., Hp. Int. 13, etc.
laxante
σιτία
διαχωρητικός, ή, όν :
1 qui passe facilement, digestif, Arét. ||
2 laxatif, Hpc. 392, 22, etc. ; Arstt. Probl. 21, 12 ||
Cp. -ώτερος, Hpc. Arstt. ll. cc.
Sup. -ώτατος, Hpc. 544, 34.
Étym. διαχωρέω.
διαχωρητικός, ή, όν, leicht durchgehend, verdaulich, Medic., auch = den Durchfall fördernd ; Kompar., Arist. Probl. 21.12.