δυσήνιος
δυσήνιος, refractory
δῠσ-ήνιος, ον, (ἡνία) = foreg.,
- refractory, Epict. Gnom. 63; γυνὴ δυσήνιόν ἐστι (v.l. -άνιόν) Men. 803.
- B (ἀνία) = δυσάνιος, ill at ease, uneasy, Hp. Epid. 3.17.ιαʹ codd.
difícil de contener con las riendas, indómito, fiero
πῶλοι
ἵππος
• fig. irrefrenable, incontrolable
ἀποφορά
μακρὸν καὶ δυσήνιον τὸ πέλαγος
• de pers. indómito, desobediente, difícil
οὐκ ὀλίγην μοῖραν τῶν προσοικούντων βαρβάρων δυσπειθῆ καὶ δυσήνιον
παῖδες
δ. νουθεσίαις
1 δυσ·ήνιος, ος, ον [ῠ] difficile à contenir avec les rênes, difficile à maîtriser, Mén. 4, 290 Meineke.
Étym. δ. ἡνία.
2 δυσ·ήνιος, v. δυσάνιος.
δυσήνιος ¹, = δυσηνίαστος, Sp.
δυσήνιος ², Galen. und Hesych. von ἀνία, gleichsam δυσάνιος, sehr betrübt.