δυσκαταμάχητος
δυσκαταμάχητος, hard to overcome
δυσκατα-μάχητος [μᾰ], ον,
- hard to overcome, D.S. 3.35; νόσος (sc. πενία) Lib. Decl. 34.4.
difícil de vencer
ὁ σαρκοφάγος ταῦρος
νόσος
• fig., de pers. en sent. amoroso
νενίκηται ἡ δ.
• difícil de conquistar, atacar
χώρα
δυσ·καταμάχητος, ος, ον [ᾰᾰᾰ] difficile à vaincre dans un combat ; DS. 3, 35 ; fig. Lib. 4, 656.
Étym. δ. καταμάχομαι.
δυσκαταμάχητος, schwer zu bekämpfen, DS. 3.35 ; auch von Krankheiten, Medic.