δύσοργος
δύσοργος, quick to anger
δῠσοργ-ος, ον,
- quick to anger, S. Aj. 1017, Ph. 377, Tr. 1118 (wrongly expld. by κακοεργός, Hsch.).
1 irascible, iracundo
ἀνήρ
διὰ τὴν τοῦ νοσήματος σφοδρότητα ... δυσόργους γινομένους
2 malhechor Hsch.
δύσ·οργος, ος, ον [ῠ]
1 irascible, Soph. Aj. 1017 ||
2 irrité, Soph. Tr. 1118 ; etc.
Étym. δ. ὀργή.
δύσοργος, jähzornig, Soph. Aj. 996 u. öfter ; auch Sp.
δύσοργος
δύσ-οργος, ον
ὀργή
- quick to anger, Soph.