θερεία

θερεία, ἡ,

• summer; v. θέρειος.

θερεία, ἡ, sc. ὥρα, Sommerzeit, Sommer ; τὴν θερείην πᾶσαν Her. 1.189 ; Pol. 5.1.3 u. öfter ; μεσούσης θερείας Dion.Hal. 1.63 ; auch allein θερείης, zur Sommerzeit, Nic. bei Ath. III.32a ; im plur., θερείαις Pind. I. 2.41. Eigtl. fem. zu θέρειος.