θεραπευτής
θεραπευτής, one who serves the gods, a worshipper
θερᾰπ-ευτής, οῦ, ὁ
- one who serves the gods, worshipper, θ. Ἄρεως, θεῶν, Pl. Phdr. 252c, Lg. 740c; ὁσίων τε καὶ ἱερῶν ib. 878a; τοῦ καλοῦ Ph. 1.261; οἱ θ. worshippers of Sarapis or Isis, UPZ 8.19 (ii B.C.), IG ΙΙ(4).1226 (Delos, ii B.C.); title of play by Diphilus, ib. 2.992ii9; name of certain ascetics, Ph. 2.471; θ. ὁσιότητος, of the followers of Moses, ib. 177.
- 2 one who serves a great man, courtier, οἱ ἀμφὶ τὸν πάππον θ. X. Cyr. 1.3.7.
- II one who attends to anything, c. gen., σώματος Pl. Grg. 517e; τῶν περὶ τὸ σῶμα Id. R. 369d.
- 2 medical attendant, τῶν καμνόντων ib. 341c.
θεραπευτής, οῦ (ὁ) [ᾰ] qui prend soin, d’où :
1 serviteur, Xén. Cyr. 1, 3, 7 ; particul. serviteur ou adorateur d’un dieu, Plat. Phædr. 252c, Leg. 740b, etc. ||
2 celui qui prend soin de qqe ch. (du corps, etc.) Plat. Gorg. 517e, etc. ; d’où celui qui soigne (les malades), médecin, Plat. Rsp. 341c.
Étym. θεραπεύω.
θεραπευτής, ὁ, der Diener, der Aufwartende ; οἱ ἀμφὶ τὸν πάππον θεραπευταί Xen. Cyr. 1.3.7 ; οἱ περὶ τὸ ἑαυτοῦ σῶμα θεραπευτῆρες 7.5.65, wie Archyt. bei Ath. XII.545a ; übh. Gefolge, Plut. Lyc. 11 ; der Wärter, Pfleger, σώματος Plat. Gorg. 517e, τῶν καμνόντων Rep. I.341c ; auch θεῶν καὶ γένους καὶ πόλεως, der sie ehrt, Legg. V.740b, wie ὅσοι Ἄρεως θεραπευταί, Diener des Ares, Phaedr. 252c, an das homerische θεράποντες Ἄρηος erinnernd.
Bei K.S. von den Mönchen u. Asketen.
Bei K.S. von den Mönchen u. Asketen.
θεραπευτής
θερᾰπευτής, οῦ,
- Ione who serves the gods, a worshipper, Plat.
- 2one who serves a great man, a courtier, Xen.
- IIone who attends to anything, c. gen., Plat.