καθαρεύω

κᾰθαρ-εύω, (καθαρός)

• to be clean or pure, Pl. Phd. 58b, Lg. 759c, Phld. Lib. p.9O., Porph. Abst. 4.6; of sifted grain, PPetr. 2p.2 (iii B.C.): c. gen., to be clean or free from, φόνου Pl. Ep. 357a; [κακιῶν] Phld. Rh. 1.218S.; ἁμαρτημάτων Plu. Cat.Mi. 24; ὀνείδους Luc. Am. 22; κ. πυρετοῦ to be free from fever, Gal. 7.503: hence ἡμέραι -εύουσαι ibid.; κ. ἀπʼ αὐτοῦ (sc. τοῦ σώματος) Pl. Phd. 67a; κ. γνώμῃ to be pure or clean in mind, Ar. Ra. 355; περί τι Plb. 6.56.15.
• • • 2 Rhet., of a writer, to be pure, correct in language, κ. τὴν διάλεκτον D.H. Lys. 2; οἱ καθαρεύοντες purists, Hdn.Gr. 2.224.
    • 3 Gramm., to be preceded by a vowel, to be ‘pure’ (cf. καθαρός 1.5b), A.D. Pron. 99.24, Theodos. Can. p.70H.; contain a ‘pure’ syllable, Hdn.Gr. 2.923, Id. ap. Eust. 1859.13.

καθαρεύω, rein sein, sich rein, unbefleckt halten ; ὅστις γνώμῃ μὴ καθαρεύει Ar. Ran. 355 ; Plat. Phaed. 58b ; οἴκησις Legg. VI.759c ; φόνου καθαρεύων καὶ δεσμοῦ καὶ φυγῆς Ep. VIII.356e ; ἁμαρτημάτων Plut. Cat. min. 24 ; ὀνείδους Luc. am. 22 ; τῶν οὐ καθαρευόντων Dem. 59.78 ; καθαρεύειν περί τι, sich in Beziehung auf Etwas rein halten, Pol. 6.56.15. – Vom Styl, Dion.Hal. Lys. 2 ; ὧν καθαρευτέον, wovon man frei sein muß, Luc. conscr. hist. 6.

καθαρεύω fut. σω καθαρός

• to be clean or pure, Plat.: —c. gen. to be clean or free from guilt, Plut.; also, κ. ἀπʼ αὐτοῦ (sc. τοῦ σώματος) Plat.; also, καθ. γνώμῃ to be pure or clear in mind, Ar.