καθαριότης
καθαριότης, ητος (ἡ) [ᾰᾰ]
1 propreté, pureté, Hdt. 2, 37 ; Xén. Mem. 2, 1, 22 ; Arstt. Nic. 10, 5, 7 ; fig. pureté du style, Sext. 640 Bkk. ||
2 p. ext. décence, mesure, Plut. Lyc. 21, M. 67e ; Ath. 542c.
Étym. καθάριος.
καθαριότης, ητος, ἡ, die Reinheit, Reinlichkeit, Sauberkeit ; Plat. Epin. 984a ; κεκοσμημένη τὸ σῶμα καθαριότητι Xen. Mem. 2.1.22 ; vgl. Arist. Eth. 10.5 ; im Ggstz von τὸ πολυτελές Plut. Crass. 3, wie von αἱ δαπάναι Ath. XII.542c, vgl. καθάρειος. – Vom Styl, καὶ εὐτέλεια Plut. Lyc. 21.