καθάριος
καθάριος, purgative medicine
κᾰθάρ-ιος,
- v. καθάρειος.
- II καθάριον, τό, purgative medicine, POxy. 116.15 (ii A.D.).
καθάριος, ος, ον [ᾰᾰ]
1 propre, en parl. de pers. Posidon. (Ath. 550a) ; en parl. d’animaux, Arstt. H.A. 9, 40, 40 ; en parl. de choses, Mén. (Ath. 661b) ; τὸ καθάριον, Plut. M. 663c, la propreté ||
2 au mor. pur, Ath. 74d ||
Cp. -ώτερος, Pol. 11, 9, 5 ; sup. -ώτατος, Arstt. H.A. 9, 40, 40 ; Plut. M. 106c.
Étym. καθαρός.
καθάριος, ον, reinlich, Reinlichkeit liebend u. bewahrend, sauber ; ἀκολουθίσκος Posid. bei Ath. XII.550a ; περὶ τὸν βίον Arist. rhet. 2.4 ; σκευασία Menand. bei Ath. XIV.661 ; καθάριοι ταῖς διαίταις DS. 5.33 ; vom Styl, Schol.; – τὸ καθάριον, = καθαριότης, Plut. Symp. 4.1.3.
• Adv ., z.B. καθαρίως ἐγχέειν Xen. Cyr. 1.3.8 (so nach Poll. 6.27, nicht καθαρείως zu lesen); καθαρίως κατόψεσθαι, klar durchschauen, Pol. 6.3.4. Aber Strab. 3.3.6 μονοτροφοῦντες καθαρίως καὶ λιτῶς erinnert an die unter καθάρειος angeführten Stellen der com.
• Adv ., z.B. καθαρίως ἐγχέειν Xen. Cyr. 1.3.8 (so nach Poll. 6.27, nicht καθαρείως zu lesen); καθαρίως κατόψεσθαι, klar durchschauen, Pol. 6.3.4. Aber Strab. 3.3.6 μονοτροφοῦντες καθαρίως καὶ λιτῶς erinnert an die unter καθάρειος angeführten Stellen der com.