κακοποιΐα
κακοποιΐα, evil-doing
κᾰκοποι-ΐα, ἡ,
- evil-doing, Arist. Rh.Al. 1432a9, Chrysipp.Stoic. 2.249: pl., injuries, Isoc. 12.122; opp. εὐεργεσίαι, Id. 1.26.
κακοποιΐα, ας (ἡ) [κᾰ] malfaisance, d’où méfait, Arstt. Rhet. Al. 16, 6 ; au pl. Isocr. 7c, 257e.
Étym. κακοποιός.
κακοποιΐα, ἡ, das Schlechtmachen, Verderben, Isocr. 1.26, im plur., u. Sp.
κακοποιΐα
κᾰκοποιΐα, ἡ,
- evil-doing, injury, Isocr. from κᾰκοποιός