κακοπραγέω
κακοπραγέω, to fare ill, fail in an enterprise, to be in ill plight
κᾰκοπρᾱγ-έω,
- fare ill, fail in an enterprise, Th. 4.55; to be in ill plight, Id. 2.43; κ. ἀναξίως Arist. Rh. 1386b26, cf. Aphth. Prog. 1, al.: in physical sense, ἥπατος ἢ γαστρὸς κακοπραγούντων Gal. 10.789, al.
κακο·πραγέω-ῶ [ᾰᾱ] être malheureux dans ses entreprises, d’où être malheureux, Thc. 4, 55, etc.
Étym. κ. πράσσω.
κακοπραγέω, [ρᾱ], in seinen Unternehmungen Unglück haben, übh. unglücklich sein, Thuc. 2.43, 4.55 u. Sp.
κακοπραγέω
κᾰκο-πρᾱγέω,
fut. -ήσω
πρᾶγος
- to fare ill, fail in an enterprise, to be in ill plight, Thuc.