κακοπραγμονέω
κακοπραγμονέω, do ill
κᾰκοπρᾱγ-μονέω,
- do ill, Plb. 3.2.8, al.
κακοπραγμονέω-ῶ [κᾰ] avoir ou exécuter de mauvais desseins, Pol. 3, 2, 8, etc. ; Plut. M. 796e, etc.
Étym. κακοπράγμων.
κακοπραγμονέω, böse, arglistig handeln ; Pol. 3.2.8 u. öfter ; Plut. Dion. 49.