κακόπατρις
κακόπατρις, having a mean father, low-born
κᾰκό-πατρις, ιδος, ἡ,
- base-born, Thgn. 193; masc. in Alc. 37 A. codd. (leg. -ίδαν).
κακό·πατρις, ιδος (ὁ, ἡ) [κᾰ]
1 pass. d’une patrie misérable ou d’ancêtres misérables, Thgn. 193 ||
2 act. qui fait la honte ou qui est le malheur de sa patrie, Alc. 37.
Étym. κ. πατρίς ou πατήρ.
κακόπατρις, ιδος, aus schlechtem, unglücklichem Vaterlande, od. von unedlem, niedrigem Vater stammend ; Theogn. 193 ; Alc. bei Arist. Pol. 3.14 nennt den Pittakos κακοπάτριδα, des Vaterlands Unglück.
κακόπατρις
κᾰκό-πατρις, ιδος
πατήρ
- having a mean father, low-born, Theogn.