κακόπαθος
κακόπαθος, miserable
κᾰκόπαθ-ος, ον,
- = κακοπαθής, miserable, βίος D.H. 8.83.
- 2 troublesome, laborious, κατασκευή Ph. Bel. 56.46; μεταλλεῖαι Posidon. 48 J. (cod. Ath.), cf. A.D. Synt. 187.24.
- 3 of persons, laborious, persevering, γυνή Muson. Fr. 3 p.11 H.
κακό·παθος, ος, ον [ᾰᾰ]
1 qui donne du mal, en parl. d’un ouvrage, Posidon. (Ath. 233e) ||
2 malheureux, DH. 8, 83.
Étym. cf. κακοπαθής.
κακόπαθος, Unglück leidend, unglücklich, mühselig ; μεταλλεῖαι, mühselig zu bearbeiten, Posidon. bei Ath. VI.233e ; βίος Dion.Hal. 8.83.