κακοπινής
κακοπινής, exceeding filthy, loathsome
κᾰκο-πῐνής, ές,
- filthy, loathsome, κακοπινέστατόν τʼ ἄλημα S. Aj. 381 (lyr.); οὐ μόνον τοῖς ἤθεσιν ἀλλὰ καὶ ἕξει Ath. 13.565e. Adv. -νῶς, διακείμενος Archig. (?)ap. Aët. 3.114.
κακο·πινής, ής, ές [ᾰῐ] sale, malpropre, impur, Ath. 565e ||
Sup. -έστατος, Soph. Aj. 381.
Étym. κ. πίνος.
κακοπινής, ές, sehr schmutzig, auch geistig, niederträchtig, Soph. Aj. 374, im superlat.; κακοπινεῖς οὐ μόνον τοῖς ἤθεσιν, ἀλλὰ καὶ ἕξει Ath. XIII.565e.
κακοπινής
κᾰκο-πῐνής, ές
πίνος
- exceeding filthy, loathsome, Sup. κακοπινέστατος Soph.