κακόνοος

κᾰκό-νοος, ον, contr. κᾰκό-νους, ουν: Att. pl. κακόνοι:—

• ill-disposed, disaffected, opp. εὔνους, Antipho Soph. 109, Ar. Pax 496 (lyr.), 671; εὐνοεῖν τοῖς κακόνοις X. Cyr. 8.2.1; τινι Id. An. 2.5.16; τῇ πόλει Th. 6.24; τῷ πλήθει Lys. 25.7; τῷ δήμῳ κακόνους ἔσομαι, oligarchical oath in Arist. Pol. 1310a9; εἰς τὰ ὑμέτερα πράγματα Lys. 20.20: Sup. κακονούστατος Id. 7.28, D. 23.6. Adv. κακονόως Sch. E. Or. 108; κακόνως Poll. 5.115: Sup. -νούστατα ib. 116.

κακόνοος, zsgzn κακόνους, übelgesinnt, übelwollend, feindselig ; κακόνοι Ar. Pax 496 ; τινί, Xen. An. 2.5.16 ; Dem. 10.34 u. A.; superl. κακονούστατος, Lys. 7.28.
• Adv ., Schol. Eur. Or. 108 ; κακόνως, Poll. 5.115.

κακόνοος κᾰκό-νους, ουν

• ill-disposed, disaffected, Ar., Thuc., etc.:— bearing malice against, τινι Xen.:—Sup. κακονούστατος Dem.