κακόμητις

κᾰκό-μητῐς, ὁ,

• = -μήτης, E. Or. 1403 (lyr., -μήτας codd.); pl. -μήτιες, Astrol., = κακοποιοί, ἀστέρες Doroth. ap. Heph.Astr. 3.30 [1.288].