κατοίκησις

κατοίκ-ησις, εως, ἡ,

• settling in a place, διὰ τὴν ταύτῃ κ. Th. 2.15.
• • II dwelling, abode, Pl. Ti. 71b, Criti. 115c, LXX Ge. 10.30, etc.; τὴν κ. εἶχεν ἐν τοῖς μνήμασι Ev.Marc. 5.3; inhabited district, ἡ κατὰ τὴν Ἰταλίαν κ. Ath. 12.523e.

κατοίκησις, ἡ, das Bewohnen, die Wohnung, der Aufenthaltsort ; τὴν παλαιὰν ταύτῃ κατοίκησιν Thuc. 2.15 ; Plat. Tim. 71b ; ἐν ταύτῃ τῇ τοῦ θεοῦ καὶ τῶν προγόνων κατοικήσει Critia. 115c ; Sp., wie Plut. Lys. 28.

κατοίκησις from κατοικέω κατοίκησις, εως

• a settling in a place, Thuc.