κοῖλος

κοῖλος, η, ον, Aeol. and Ion. κοίϊλος, prob. in Alc. 15.5, Mimn. 12.6; κόϊλος, α, ον, Anacr. 9 (Comp. -ώτερα), cf. A.D. Pron. 87.5, Hdn.Gr. 2.927:—

• hollow, Hom. mostly as epith. of ships, κ. νῆες Il. 1.26, al. (later κ. ναῦς hold of the ship, Hdt. 8.119, X. HG 1.6.19, D. 32.5; so ἡ κ. alone, Theoc. 22.12, Callix. 1; τὰ κ. App. BC 5.107); κ. λόχος, κ. δόρυ, of the Trojan horse, Od. 4.277, 8.507; κ. σπέος 12.93; κ. πέτρα A. Eu. 23, S. Ph. 1081 (lyr.); κ. κάπετος, of a grave, Il. 24.797, S. Aj. 1165 (anap.), cf. Ant. 1205; κ. τάφρος E. Alc. 898 (anap.); κ. νάρθηξ Hes. Op. 52; ἄχερδος S. OC 1596; κ. φλέψ vena cava, Hp. Loc.Hom. 3, Gal. 2.786, 4.668; σφόνδυλος κ. Pl. R. 616d; of vessels, ἀγγήϊα Hdt. 4.2; κρατήρ S. OC 1593; ζύγαστρον Id. Tr. 692; κύλικος . . κοῖλον κύτος Pl. Com. 189; κ. ἄργυρος καὶ χρυσός silver and gold plate, Theopomp. Hist.283a, cf. S. Fr. 378, Arist. Oec. 1350b23, etc.; κ. ἐκκοπεύς Gal. 10.445; νόμισμα κ. dub. sens. in Numen. ap. Eus. PE 11.18; sunk, γράψαι εἰς σανίδα κοῖλα γράμματα SIG 1011.15 (Chalcedon, iii/ii B.C.), cf. Longin. Rh. p.199 H. (but κ. γραμμή curved line, Hero Bel. 75.15); ἀλέαν εἰς τὸ θύρωμα κοίλαν curved canopy, Rev.Arch. 22.63 (Callatis, iii B.C.); κ. ὑποδήματα boots that reach to mid-leg, Ael. NA 6.23 (κοῖλα ποσσὶν ὑποδέδεσθε Ezek. Exag. 181, cf. Poll. 7.84); κ. δέμνια empty bed, S. Tr. 901; κ. χείρ, of a beggar, AP 12.212 (Strat.); κ. ἱστίον Poll. 1.107; κοῖλος μήν short month, Gem. 8.3, cf. κοιλοποιέομαι, κοῖλος II.3: Comp., -ότερος ὁλμοῦ Epich. 81.
• • • 2 of Places, lying in a hollow or forming a hollow, κ. Λακεδαίμων the vale of L., Od. 4.1; κ. Θεσσαλίη Hdt. 7.129; κ. Ἄργος S. OC 378, 1387; Αὐλίδος κ. μυχοί E. IA 1600; κ. τόποι Plb. 3.18.10: as pr.n., K. Συρία the district between Lebanon and Anti Lebanon, Id. 1.3.1, etc.; τὰ K. τῆς Εὐβοίης Hdt. 8.13; ἡ K. the valley of the Ilissus, name of Attic deme, Id. 6.103, etc.: Comp., κοιλότερα τῆς κάτωθεν χώρας Arist. Mete. 352b33.
    • • b κ. λιμήν harbour lying between high cliffs, Od. 10.92; κ. αἰγιαλός embayed beach, 22.385; ἐν τῷ κ. καὶ μυχῷ τοῦ λιμένος Th. 7.52.
      • c κ. ὁδός hollow way, Il. 23.419; κ. ἄγυια Pi. O. 9.34.
      • d κ. ποταμός a river nearly empty of water, Th. 7.84; τοῦ ποταμοῦ κοίλου ῥυέντος Socr. ap. Ath. 9.388a; but κ. ποταμός with deep bed, Plb. 21.37.4.
      • e τὰ κ. καὶ τὰ δασέα ravines grown with copsewood, Ar. Nu. 325.
    • 3 κ. ἅλς, θάλασσα, the sea full of hollows, i.e. with a heavy swell on, A.R. 2.595, Plb. 1.60.6.
    • 4 κ. νοσήματα internal complaints, Philostr. VA 3.44.
  • II metaph.,
  • • 1 of the voice, hollow, κόχλον ἑλὼν μυκήσατο κοῖλον Theoc. 22.75 (though here κοῖλον may agree with κόχλον) ; φθέγγεσθαι κ. καὶ βαρύ Luc. Ner. 6, Philostr. VA 3.38; ὁ -ότατος τῶν φθόγγων Aristid.Quint. 1.10.
    • 2 Philos., hollow, empty, void of content, αἱ κ. ἐνέργειαι, opp. αἱ ἀμείνους, Herm. in Phdr. p.170 A.: more freq. in Comp., κοιλοτέρα θεωρία, ζωή, ib. pp. 67,68A.; τὰ -ότερα, opp. τὰ ὑπέρτερα, ib.p.143 A., cf. Dam. Pr. 96; χωρῶν πρὸς τὸ κ. ib. 379.
    • 3 ἡμέραν κ. ποιεῖσθαι allow payments to lapse for a day (cf. κοιλαίνω II.2), BGU 1136.5 (i B.C.); οὐδεμίαν δόσιν κ. ποιεῖσθαι ib. 1146.15 (i B.C.).
  • III concave, τὸ κ., opp. τὸ κυρτόν, Arist. Ph. 222b3, EN 1102a31; κοῖλα καὶ ἐσέχοντα Philostr. Im. 2.20; of military formations, Ascl. Tact. 11.1.
  • • 2 bending, yielding, κλῇθρα S. OT 1262; σταθμὰ θυράων Theoc. 24.15.
  • IV Subst. κοῖλον, τό, hollow, cavity, Pl. Phd. 109b, al.; esp. of cavities in the body, τὰ κ. γαστρός E. Ph. 1411; τὰ κ. [τῆς καρδίας] the ventricles, Arist. HA 496a13; τὸ κ. τῶν νεφρῶν ib. 497a11; τὸ τῶν χειρῶν κ. Apollod. ap. Ath. 11.479a; τὸ κ. τοῦ . . ποδός Hp. Epid. 5.48: prov., τὸ κ. τοῦ ποδὸς δεῖξαι to show ‘a clean pair of heels’, Hsch.; τὰ κ. τῶν ὀφθαλμῶν, τοῦ προσώπου, Hp. Mul. 2.119, Nat.Mul. 9 codd. (sed leg. κύλα) ; τὰ κ. alone, hollows of the side, flanks, like κενεών, Arist. HA 630a3.
  • • 2 κοῖλος· θυρεών, οὐκ ἔχων θύρας, Hsch.

κοῖλος, äol. κόϊλος, Alcae. Ath. XIV.627a, vgl. Apoll.Dysc. pron. 371 u. Hdn. π. μ. λ. 21.2 ; hohl, ausgehöhlt, dem περίκυρτος entggstzt S.Emp. adv. math. 7.307 ; bei Hom. häufiges Beiwort der Schiffe, hohle, bauchige, geräumige ; bei den Sp. ist κοίλη ναῦς der Schiffsbauch, der untere Schiffsraum ; τοὺς ἐπιβάτας ἐς κοίλην ναῦν μεταβιβάσας Xen. Hell. 1.6.19 ; καταβὰς νυκτὸς εἰς κοίλην ναῦν, διέκοπτε τοῦ πλοίου τὸ ἔδαφος Dem. 32.5 ; vgl. Ath. V.206c ; – νάρθηξ Hes. O. 52 ; κοίλη ὁδός, Hohlweg, Il. 23.419 ; λιμήν, geräumig, Od. 10.92 ; σπέος, 12.93 ; λόχος, vom Bauche des trojanischen Pferdes, 4.277, wie δόρυ 8.507 ; νάπη, Pind. I. 3.11 ; ἀγυιά, Ol. 9.37 ; Κωρυκὶς πέτρα κοίλη Aesch. Eum. 23, von einer Höhle, wie κοίλας πέτρας γύαλον Soph. Phil. 1070 ; κάπετος, Aj. 1144 ; κρατήρ, O.C. 1589 ; öfter Ἄργος, wie auch Andere es nennen ; vgl. Nitzsch zu Od. 4.1, wo Lazedämon so heißt, tiefliegend, in einem Tale gelegen ; so auch κοῖλοι τόποι, tiefe Talgründe, Pol. 3.8.10 ; τύμβου τάφρον εἰς κοίλην Eur. Alc. 901 ; in Prosa, ξύλινα ἀγγήϊα κοῖλα Her. 4.2, σφονδύλῳ κοίλῳ Plat. Rep. X.616d ; – φλέψ, Hohlader, Eur. Ion 1011 ; Arist. u. Medic.; auch ἀρτηρία, Poll. 2.225 ; – ἄργυρος, hohl gearbeitet, zu Gefäßen verarbeitet, Arist. Oec. 2.34 ; χρυσὸς ὁ κοῖλος Luc. Gall. 24 ; – κοῖλον ἱστίον, das hohle, angeschwellte Segel, Poll. 1.207 ; κοίλη καὶ τραχεῖα θάλασσα, das hochgehende, angeschwollene Meer, Pol. 1.60.6 ; vgl. κύματι λάβρῳ κοίλης ἁλός Ap.Rh. 2.595 ; aber Thuc. 7.84 ist κοῖλος ποταμός ein Fluß mit hohen Ufern ; vgl. κ. ποταμὸς καὶ δύσβατος Pol. 22.90.4 ; dagegen οἱ δὲ ποταμοὶ πάντες ὥσπερ ἀεὶ κοῖλοι καὶ ταπεινοὶ διὰ θέρους ἐρρύησαν Plut. Cam. 3 vom seichten, das Bett nicht füllenden Wasser ; καὶ τεναγίζων Lucull. 24 ; vgl. Is. et Os. 39, Plat. quaest. 7.8 ; so ist auch Ath. IX.388a, wie Ael. H.A. 15.27, τοῦ ποταμοῦ κοίλου ῥυέντος, vom niedrigen Wasserstande des Nils zu erkl. – Von der Stimme, hohl, Philostr.; – τὸ κοῖλον, die Vertiefung, Höhlung, Bucht, λιμένος Thuc. 7.52. – Augenhöhle, Arist. H.A. 2.11 u. A. – Auch die Höhle der Fußsohlen, Medic.; τὸ κοῖλον τοῦ ποδὸς δεῖξαι, die hohle Fußsohle zeigen, d.i. entfliehen, Hesych.; – τὰ κοῖλα, die Weichen, Arist. H.A. 9.44 ; der Schiffsbauch, App. B.C. 5.107. – Einen unregelmäßigen superl. κοιλαίτατος führt Schol. Ar. Pax 199 an.

κοῖλος

-η, -ον (κόϝιλος. Cf. L. cavus and κῆτος).

• • 1

    Having a cavity inside, hollow: δόμον (a nest of wasps or bees) Il. 12.169: λόχον (i.e. the Trojan horse) Od. 4.277, Od. 8.515, δόρυ (the same) Od. 8.507, φαρέτρης Od. 21.417.

    Of caves Od. 12.84, 93, 317.

  • 2

    Showing a cavity or cleft, fissured: πέτρην Il. 21.494.

    Formed with a cavity into which something is to fit: μεσόδμης Od. 2.424=Od. 15.289.

  • 3

    Fashioned in concave form, hollow.

    Epithet of ships Il. 1.26, Il. 5.791, Il. 7.78, Il. 8.98, Il. 10.525, etc.: Od. 1.211, Od. 2.18, Od. 3.344, Od. 4.817, Od. 10.447, Od. 15.420, etc.

    Joined with ἐΐση Od. 11.508.

    With μέλαινα Od. 3.365, Od. 4.731, Od. 10.272.

  • 4

    Depressed below the surrounding surface, forming a depression, sunken: χαράδρης Il. 4.454, ὁδοῦ Il. 23.419.

    Of a grave: κάπετον Il. 24.797.

    Epithet of a place, lying in a hollow, low-lying: λακεδαίμονα Il. 2.581: Od. 4.1.

  • 5

    Concave as viewed in section from the opening, forming an indentation or bay: λιμένος Od. 10.92, αἰγιαλόν Od. 22.385.

κοῑλος

• 1hollow ἐν ναυσὶ κοίλαις O. 6.10 ῥάβδον, βρότεα σώμαθʼ ᾇ κατάγει κοίλαν πρὸς ἄγυιαν θνᾳσκόντων O. 9.34 κοίλᾳ λέοντος ἐν βαθυστέρνου νάπᾳ at Nemea I. 3.11

κοῖλος (cf. cavus): hollow; often of places between mountains, ὁδός, Λακεδαίμων, Il. 23.419, Od. 4.1; λιμήν, ‘deepembosomed,’ i. e. extending far into the land, Od. 10.92.

κοῖλος, η, ον

• • Ihollow, hollowed, epith. of ships, which in early times were hollowed out of trees, Hom.; later, κοίλη ναῦς was the hold of the ship, Hdt., Xen.; so, ἡ κοίλη alone, Theocr.:—of the Trojan horse, κ. λόχος, κ. δόρυ Od.; κ. κάπετος, of a grave, Il.; κ. δέμνια, of the bed when no one is in it, Soph.
  • • 2of Places, lying in a hollow or forming a hollow, κοίλη Λακεδαίμων the vale of L., Od.; κ. Θεσσαλία Hdt.; κ. Ἄργος Soph.; τὰ Κοῖλα τῆς Εὐβοίας Hdt.; ἡ Κοιλή the valley of the Ilissus, Hdt.:— κ. λιμήν of a harbour lying between high cliffs, Od.; κ. αἰγιαλός an embayed beach, Od.:— κ. ὁδός a hollow way, Il.:— κ. ποταμός a river nearly empty of water, Thuc. (so Virgil, cava flumina): metaph. of the voice, hollow, μυκάσατο κοῖλον Theocr.; φθέγγεσθαι κοῖλον Luc.
  • IIas Subst. κοῖλον, ου, τό, a hollow, cavity, ravine, Plat.; like κοιλία, of the cavities in the body, τὰ κ. γαστρός Eur.; also, ἐν τῷ κοίλῳ καὶ μυχῷ τοῦ λιμένος Thuc.