κοιλότης
κοιλότης, hollowness: a hollow
κοιλότης, ητος, ἡ,
- hollowness: a hollow, τῆς γῆς Arist. Mete. 354a12, cf. HA 529a21, Thphr. Vent. 30; κ. ὀρέων LXX Wi. 17.19; κ. ἐν ῥινί, = σιμότης, Them. in Ph. 42.3.
- II concavity, Arist. Metaph. 1025b33; concave moulding in architecture, Procop. Ecphr. p.157 B. (pl.).
- III metaph., shortage of cash, Phld. Oec. p.71 J.
κοιλότης, ητος (ἡ)
1 cavité, creux, d’où profondeur, Arstt. H.A. 4, 4 ; Th. H.P. 1, 8, 6 ||
2 concavité, Arstt. Metaph. 5, 1, 6.
Étym. κοῖλος.
κοιλότης, ητος, ἡ, das Hohlsein, die Höhlung, Vertiefung ; Arist. H.A. 4.4 ; τόποι πολλὰς ἔχοντες κοιλότητας Pol. 3.104.4 ; τοῦ ἰσχίου Ath. XI.479b.