μήκιστος

μήκιστος, η, ον, Dor. μάκιστος [ᾱ], the only form used by Trag.: irreg. Sup. of μακρός (formed from μῆκος, as αἴσχιστος from αἶσχος),

• tallest, τὸν δὴ μήκιστον καὶ κάρτιστον κτάνον ἄνδρα Il. 7.155, cf. Od. 11.309.
• • • 2 greatest, μάκιστον σέλας A. Fr. 281.1; μείζονα [πηδήματα] τῶν μακίστων S. OT 1301 (anap.); τὰ μάκιστʼ ἐμῶν κακῶν E. Hipp. 818 (lyr.); τὸ μήκιστον τεράων A.R. 4.1364.
    • 3 longest, in point of Time, ἐπὶ τὸ μήκιστον ἀνθρωπίνου αἰῶνος X. Ages. 10.4: neut. μήκιστον as Adv., for a very long time or in the highest degree, h.Cer. 258 (s.v.l.); ὅτι δύνᾳ μάκιστον . . ἐξιδοῦ see to it as far as possible, S. Ph. 851 (lyr.); τί νύ μοι μήκιστα γένηται; what is to become of me at last? Od. 5.299, 465; τὸ μ. at longest, Luc. Herm. 50; ἐπὶ μ. for the longest time, Id. Demon. 1.
    • 4 farthest, X. Cyr. 4.5.28, A.R. 1.82; μ. ἀφέστηκεν τοῦ πείθειν Phld. Rh. 1.270 S.

μήκιστος, superl. zu μακρός, von μῆκος abgeleitet, der längste, schlankste ; τὸν δὴ μήκιστον καὶ κάρτιστον κτάνον ἄνδρα, Il. 7.155 ; Od. 11.309 ; τί νύ μοι μήκιστα γένηται, was soll aufs längste, endlich aus mir werden, Od. 5.299 ; sp.D.; auch in Prosa, wie Xen. Cyr. 4.5.28 ; Luc. salt. 76 ; τὸ μήκιστον, längstens, Hermot. 50 ; τὸ μήκιστον αἰῶνος, das höchste Alter, Xen. Ag. 10.4.

μήκιστος

[superl. fr. μῆκος.]

The tallest : τὸν μήκιστον κτάνον ἄνδρα Il. 7.155 : οὓς μηκίστους θρέψεν Od. 11.309.

In neut. pl. μήκιστα as adv., at long last, in the issue : τί νύ μοι μ. γένηται; Od. 5.299, 465.

μήκιστος : tallest; as adv., μήκιστα, finally, Od. 5.299.

μήκιστος, η, ον irr. Sup. of μακρός (formed from μῆκος, as αἴσχιστος from αἶσχος),

• • • 1tallest, Hom.
    • 2greatest, Soph., Eur.
    • 3longest, in point of Time, Xen.:—neut. μήκιστον as adv., in the highest degree, Hhymn.; also, τί νύ μοι μήκιστα γένηται; what is to become of me in the long run, at last? Od.
    • 4farthest, ὅτι δύνᾳ μάκιστον as far as possible, Soph.; μήκιστον ἀπελαύνειν to drive as far off as possible, Xen.