μονοίκητος
μονοίκητος, dwelling alone, solitary
μον-οίκητος, ον,
- dwelling alone, solitary, E. Hyps.Fr. 5(3).17, Lyc. 960.
μον·οίκητος, ος, ον, où l’on habite seul, d’où solitaire, Lyc. 960.
Étym. μόνος, οἰκέω.
μονοίκητος, allein bewohnt, Lycophr. 960, ἕδραι.