Logeion | μονώτης

μον-ώτης, ου, ὁ,

solitary, Arist. EN 1099b4, 1170a5, Fr. 668; βίος μ. a solitary life, Id. EN 1097b9, Max.Tyr. 21.7: fem. μον-ῶτις, φωνή Arist. HA 625b9.

μονώτης, ου (ὁ) qui vit seul, solitaire, Arstt. Nic. 1, 8, 16, etc. ; D. Phal. 144 ; M. Tyr. 21, 7, p. 255.

Étym. μονόω.

μονώτης -ου, ὁ [μονόω] solitair bestaan; adj.: βίος μονώτης solitair leven Aristot. EN 1097b9.

μονώτης, ὁ, der ganz allein steht, vereinsamt ; Arist. Eth. 1.7.6, vgl. 8.16 ; Sp.

μονώτης, ου, ὁ, μονόω

Menu