μόνωσις
μόνωσις, separation from
μόν-ωσις, εως, ἡ,
- solitariness, singleness, Pl. Ti. 31b, Ph. 1.559; ἡ ἀπʼ αὐτοῦ μ. separation from . ., Plu. Them. 10, cf. Porph. Abst. 4.20.
μόνωσις, εως (ἡ)
1 solitude, isolement, Plat. Tim. 31b ||
2 abandon, séparation, Plut. Them. 10.
Étym. μονόω.
μόνωσις, ἡ, das Vereinzeln, Alleinlassen, Sp.; – das Alleinsein, Plat. Tim. 31b ; Verlassenheit, ἡ ἀπό τινος μόνωσις, Plut. Them. 10 u. a.Sp.
μόνωσις, ιος, ἡ,
μονόω
- separation from, τινος, Plut.