μονωτικός
μονωτικός, left alone, solitary
μον-ωτικός, ή, όν,
- left alone, solitary, βίος Ph. 1.549; ζῷα ib. 150.
μονωτικός, ή, όν, qui aime la solitude, solitaire, Arstt. H.A. 1, 1.
Étym. μονόω.
μονωτικός, vereinzelt lebend, ζῷα, Arist. H.A. 1.1, den ἀγελαῖα entggstzt, v.l. μονοδικά, auch bei Bekker