πορευτέος
πορευτέος, to be traversed
πορ-ευτέος, α, ον,
- to be traversed, ὁδός S. Ph. 993; ὄρη X. An. 2.5.18.
- II neut. πορευτέον, one must go, S. Aj. 690, E. Heracl. 730, Pl. R. 452c.
πορευτέος, α, ον, vb. de πορεύω, Soph. Ph. 993 ; Xén. An. 2, 5, 18 ; au neutre, Soph. Aj. 693 ; Plat. Rsp. 452c, etc.
πορευτέος, η, ον,
verb. adj.
- Ito be traversed, Soph., Xen.
- IIπορευτέον, one must go, Soph., Eur.