Logeion | προσκυνέω

προσκῠν-έω, fut. -ήσω Hippon. 32 (tm.), Pl. R. 469a: aor. προσεκύνησα X. Cyr. 5.3.18; poet. προσέκῠσα Ar. Eq. 640, imper. πρόσκυσον ib. 156, S. Ph. 776, inf. -κύσαι ib. 657, part. -κύσας ib. 533, 1408 (troch.): pf. -κεκύνηκα LXX Ex. 32.8, OGI 196.2 (Egypt, i B.C.):—Pass., pres. inf. προσκυνεῖσθαι E. Tr. 1021: aor. προσεκυνήθην Arr. An. 4.11.9:—

make obeisance to the gods or their images, fall down and worship, c. acc., Hdt. 2.121, etc.; γῆν τε π. ἅμα καὶ τὸν θεῶν Ὄλυμπον S. OC 1654, cf. A. Pers. 499, Ar. Eq. 156: prov., οἱ -κυνοῦντες τὴν Ἀδράστειαν σοφοί, of deprecating the wrath of Nemesis, A. Pr. 936, cf. Pl. R. 451a; τὸν φθόνον δὲ πρόσκυσον S. Ph. 776; στεῖχε προσκύσας χθόνα, to avert divine wrath, ib. 1408 (troch.); of sacred places, do reverence to, πατρῷα ἕδη θεῶν Id. El. 1374; τὰς θήκας Pl. R. 469b; τὴν θόλον D. 19.314: abs., Ar. Eq. 640.
- - 2 esp. of the Oriental fashion of prostrating oneself before kings and superiors, abs., Hdt. 1.119, 8.118: c. acc., π. τὸν Δαρεῖον make obeisance to him, Id. 3.86; προσκυνεῖν διδάσκονται τὸν βασιλέα [οἱ ἐλέφαντες] Arist. HA 630b20; προσπίπτων π. Hdt. 1.134, cf. 7.136; πάντες σε προσκυνοῦμεν οἵδʼ ἱκτήριοι S. OT 327; προσκυνῶ σʼ, ἄναξ, προσπίτνων E. Or. 1507 (troch.), cf. X. Cyr. 5.3.18, 8.3.14, Plu. Them. 27, Arr. l.c., etc.; κύψας ὁ λαὸς προσεκύνησεν LXX Ex. 12.27; οὐδένα ἄνθρωπον δεσπότην ἀλλὰ τοὺς θεοὺς π. X. An. 3.2.13; π. τοὺς ὑβρίζοντας ὥσπερ ἐν τοῖς βαρβάροις D. 21.106: ironically, π. τινὰ ὡς ἱερὸν καὶ θαυμαστόν Pl. R. 398a: later c. dat., LXX Ge. 24.26, al., Ev.Matt. 2.2, 11, Ev.Jo. 4.23, D.C. 67.13; τῳ θεῷ J. AJ 9.13.2. (Orig. perh. throw a kiss to the god, cf. Apul. Met. 4.28: the gesture is probably represented in Sumerian and Babylonian art monuments.)
- II later, kiss, σοῦ -ήσω τὴν χεῖρα BGU 423.15 (ii A.D.); τὸ πρόσωπον, τὴν ὄψιν, τοὺς πόδας, PLond. 3.1244.4 (iv A.D.), PGiss. 22.5 (ii A.D.), PGen. 91.6 (vi/vii A.D.).
- - 2 greet, σπουδάζουσα -ῆσαί σε (by letter) BGU 615.8 (ii A.D.); ἔλθω πρὸς ὑμᾶς ἵνα ὑμᾶς -ήσω διὰ πολλοῦ χρόνου PLips. 110.19 (iii/iv A.D.), cf. PGiss. 17.11 (ii A.D.).
  - 3 welcome respectfully, respect, προσεκύνησά σου τὰ γράμματα POxy. 237 vi 37 (ii A.D.), cf. PTeb. 286.22 (ii A.D.), etc.; τὴν θείαν ἀντιγραφὴν ὑπὸ πάντων προσκυνουμένην OGI 262.27 (Baetocaece, iii A.D.).

προσ·κυνέω-ῶ (f. -ήσομαι, rar. -ήσω, ao. προσεκύνησα, pf. προσκεκύνηκα) [ῠ] saluer en se prosternant, ou p.-ê. en portant la main à sa bouche comme pour la baiser, Hdt. 2, 121, etc. ; avec un rég. θεόν, Soph. Ph. 657, etc., postér. θεῷ, NT. Matth. 2, 2 et 11 ; Joh. 4, 23, etc. se prosterner devant un dieu, devant la divinité ; de même, se prosterner devant un lieu sacré, acc. Soph. El. 1374 ; Plat. Rsp. 469a, etc. ; particul. en parl. de suppliants, Soph. O.R. 327 ; Eur. Or. 1507, etc. ; ou des Perses devant le grand roi, Hdt. 1, 119, etc. ; d’où conjurer (la jalousie des dieux) Soph. Ph. 776 ||

➳ Ao. poét. προσέκυσα [ῠ] Ar. Eq. 640 ; impér. πρόσκυσον, Soph. Ph. 776, etc. ; inf. προσκύσαι, Soph. Ph. 657 ; part. προσκύσας, Soph. Ph. 533, 1408 ; pf. réc. προσκεκύνηκα, Plut. Alex. 54, etc.

προσ-κυνέω, Ion. ptc. προσκυνέων, imperf. προσεκύνεον; aor. προσεκύνησα en poët. προσέκυσα
1. groeten met een kus, met acc.: πατρῷα προσκύσανθ’ ἕδη θεῶν de beeltenissen der voorvaderlijke goden groetend met een kus Soph. El. 1374; προσκύσας χθόνα na het land vaarwel gekust te hebben Soph. Ph. 1408.
2. respect betuigen; met acc.: πάντες σε προσκυνοῦμεν οἵδ’ ἱκτήριοι wij allen hier betuigen u als smekelingen ons respect Soph. OT 327; spec. als onderdeel v.h. oosters gebruik om zich ter aarde te werpen: προσπίπτων προσκυνέει τὸν ἕτερον hij werpt zich op de grond en betuigt zo de ander zijn respect Hdt. 1.134.1; abs.: προσκυνήσας na zijn respect te hebben betuigd (door een voetval) Hdt. 1.119.1.
3. vereren, aanbidden, met acc.: γαῖαν οὐρανόν τε προσκυνῶν hemel en aarde vererend Aeschl. Pers. 499; οἱ προσκυνοῦντες τὴν Ἀδράστειαν σοφοί wie voor Adrastea buigt is wijs Aeschl. PV 936; τὸν φθόνον ... πρόσκυσον heb eerbied voor de misgunstige god Soph. Ph. 776; ὡς δαιμόνων, οὕτω θεραπεύσομέν τε καὶ προσκυνήσομεν αὐτῶν τὰς θήκας; zullen we hun graven verzorgen en vereren als graven van goden? Plat. Resp. 469b; ook met dat.: ἤλθομεν προσκυνῆσαι αὐτῷ wij zijn gekomen om hem eer te bewijzen NT Mt. 2.2.

προσκυνέω, (κυνέω), die Hand an den Mund legen, sie mit einem Kusse gegen einen andern ausstrecken u. diesem dadurch seine Ehrfurcht bezeigen, Her. 1.134 ; verehren, οἱ προσκυνοῦντες τὴν Ἀδράστειαν σοφοί, Aesch. Prom. 938 ; Pers. 491 ; γῆν τε προσκυνοῦνθʼ ἅμα καὶ τὸν θεῶν Ὄλυμπον, Soph. O.C. 1650 ; προσκύσαι θʼ ὥσπερ θεόν, Phil. 657 ; und zugleich begrüßen, προσκύσαντε τὴν ἔσω ἄοικον εἰς οἴκησιν, 529 ; von den Hilfeflehenden, πάντες σε προσκυνοῦμεν οἵδʼ ἱκτήριοι, O.R. 327 ; προσκυνεῖσθαι βαρβάρων ὕπʼ ἤθελες, Eur. Troad. 1021 ; πρόσκυσον τὴν γῆν, Ar. Eq. 156, u. öfter ; u. in Prosa, bes. von der abgöttischen Verehrung der Perser gegen ihre Könige, vor denen sie sich niederwerfen u. die Erde küssen, fußfällig verehren, was die Griechen immer als eine nur den Göttern gebührende Ehre betrachteten, βασιλῆα, Her. 3.66, 7.136, 8.118 ; Xen. Cyr. 8.3.14 ; Arr. An. 4.11.16 ; καὶ θεραπεύειν, Plat. Rep. V.469b ; προσκυνοῖμεν ἂν αὐτὸν ὡς ἱερὸν καὶ θαυμαστόν, III.398a ; θνητὸν ἄνδρα, Isocr. 4.151 ; Folgende, wie Pol. τούτους προσεκύνει καθαπερανεὶ δαίμονας, 18.37.10. Bei Sp. auch mit dem dat., u. so gew. im NT, z.B. Matth. 2.2, 8 ; vgl. Lobeck Phryn. 463.

Number of occurrences in NT: 60
Strong 4352

προσ-κυνέω, -ῶ (< κυνέω, to kiss), [in LXX chiefly for שׁחה hith.;]

to make obeisance, do reverence to, worship;

(a) prop. (as in cl., of the gods: Hdt., Æsch., Plat., al.), of God, Christ and supra-mundane beings: absol., Jo 4:20 12:20, Ac 8:27 24:11, He 11:21 (Westc., in l.), Re 11:1; πίπτειν καὶ π., Re 5:14; c. dat. (of the significance of this constr. as compared with the usual cl., c. acc., v. Abbott, JG, 78 f.; JV, 133 ff.), Jo 4:21, 23, Ac 7:43, I Co 14:25, He 1:6, Re 4:10 7:11 11:16 13:4, 15 14:7 16:2 19:4, 10, 20 22:8, 9; c. acc. (v. supr.), Mt 4:10, Lk 4:8 24:52 (WH, R, mg., om.), Jo 4:22, 24, Re 9:20 13:4, 8, 12 14:9, 11 20:4; seq. ἐπώπιον, Lk 4:7, Re 15:4;

(b) as in cl., of homage to human superiors (cf. MM, xxi): absol., Mt 20:20, Ac 10:25; c. dat. (v. supr.), Mt 2:2, 8 8:2 9:18 14:33 15:25 18:26 28:9, Mk 15:19, Jo 9:38; πεσὼν π., Mt 2:11 4:9; ἐνώπιον τ. ποδῶν, Re 3:9; c. acc., Mk 5:6 (dat. T).†

arrodillarse, postrarse ante la divinidad

a c. ac.

ὅν πᾶς θ(εὸς) προσκυνεῖ καὶ π[ᾶ]ς δαίμων φρίσσει
ante el cual se postra todo dios y todo demon se estremece P XII 118 P XIII 844 P LXXVII 10 O 3 6

b c. dat.

προσκύνει [θε]ᾷ, τὴν δὲ λεπίδα περιθοῦ
arrodíllate ante la diosa y ponte al cuello la lámina P III 417

c c. compl. prep.

γεύου τρὶς λέγων πρὸς Ἥλιον προσκύ[νησον
pruébalo y póstrate ante Helios diciendo tres veces P III 470 (fr. lac.)

d abs.

προσκύ]νει ἀνατείνας τὰς χεῖρας καὶ λέ[γε] τοῦτο[ν τὸν] λόγον
arrodíllate elevando las manos y di esta fórmula P III 621

ἥν ἰδὼν σὺ εὐθέως πρ[οσκ]ύνησον λέγων
al verla arrodíllate enseguida y di P XIa 14

προσκυνέω fut. -ήσω aor1 -εκύνησα poet. -έκυσα imperat. πρόσκυσον inf. -κύσαι part. -κύσας perf. -κεκύνηκα

- - 1Plut.:— to make obeisance to the gods, fall down and worship, to worship, adore, c. acc., Hdt., Aesch., etc.:—proverb., οἱ προσκυνοῦντες τὴν Ἀδράστειαν σοφοί, of deprecating the wrath of Nemesis, Aesch.; so, τὸν φθόνον δὲ πρόσκυσον Soph.:—also of sacred places, to do reverence to, ἕδη θεῶν Soph.; τὴν γῆν Ar.
  - 2of the Oriental fashion of making the salam or prostrating oneself before kings and superiors, absol., Hdt.; c. acc., πρ. τὸν Δαρεῖον ὡς βασιλέα to make obeisance to him as king, Hdt.; πάντες σε προσκυνοῦμεν Soph., etc.:—later, c. dat., NTest.

Menu

Word wheel

προσκυνέω

Saved

Recent