πρόσκυνες
πρόσκῠνες, οἱ, f.l. for πρόκυνες, v. Προκύων.
πρόσ·κυνες, ων (οἱ) [ῠ] flatteurs qui font le chien couchant, Hippias (Ath. 259a).
Étym. π. κύων.
πρόσκυνες, οἱ (s. κύων), hündische Schmeichler, Speichellecker, Ath. VI.259a, wo man auch πρόκυνες hat ändern wollen.