πυρέσσω

πῠρέσσω, E. Cyc. 228; Att. πυρέττω Ar. V. 813, Pl. Tht. 178c: fut. πυρέξω Hp. Mul. 1.2: aor. ἐπύρεξα Id. Prog. 16, Epid. 3.17.αʹ, 4.26, al., Arist. Ph. 228a28: pf. πεπύρεχα Id. Pr. 901b10, M.Ant. 8.15:—Pass., pf. πεπύρεγμαι Gal. 4.447: (πυρετός):—

• to be feverish, fall ill of a fever, Hp. Aph. 2.28, E. l.c., Ar. V. 813, Aeschin. 3.115, Artem. 4.30, Sallust. 9.

πυρέσσω, att. -ττω, fiebern ; Eur. Cycl. 227 ; Ar. Vesp. 813 ; Plat. Phil. 45b ; Folgde : aor. ἐπύρεξα u. ἐπύρεσα, Hippocr.

πυρέσσω πῠρέσσω, πυρετός

• to be ill of a fever, Eur., Ar.