πυρήνεμος
πυρήνεμος, fanning fire
πῠρήνεμος, ον, (ἄνεμος)
- fanning fire, AP 6.101 (Phil., s.v.l.).
πυρ·ήνεμος, ος, ον [ῠ] qui souffle ou attise le feu, Anth. 6, 101.
Étym. πῦρ, ἄνεμος.
πυρήνεμος, Feuer anblasend, anfachend, ῥιπίς, Philp. 13 (VI.101).
πυρήνεμος
πῡρή-νεμος, ον,
ἄνεμος
- fanning fire, Anth.