πυριβρεμέτης
πῠρῐ-βρεμέτης, v. πυριγενέτης.
πυρι·βρεμέτης, ου [ῠ] adj. m. qui pétille dans le feu, Timach. (Hsch.) ; Orph. H. 48, 3 (ἐριβρεμέτης Gottfried Hermann, 1805).
Étym. π. βρέμω.
πυριβρεμέτης, ὁ, = πυρίβρομος, Orph. H. 49, wo Hermann ἐριβρεμέταο Ἰάκχου liest.