πυρηφάτος Save Bailly 2024 Pape πυρη·φάτος, ος, ον [ῡᾰ] qui fait périr, c. à d. qui écrase le blé, ép. de la meule, Anth. 7, 394. Étym. πυρός, πεφνεῖν. πυρηφάτος, [ῡ], Weizen tötend, λάτρις Δήμητρος, Philp. 76 (VII.394), vom Mühlsteine, nach μυλήφατος gebildet.