πυρητόκος
πυρητόκος, producing fire
πῠρητόκος, ον, (πῦρ)
- producing fire, AP 6.90 (Phil., dub.).
πυρη·τόκος, ος, ον [ῠ] qui engendre ou fait jaillir du feu, Anth. 6, 90.
Étym. πῦρ, τίκτω.
πυρητόκος, Feuer erzeugend, λίθος, Philp. 5 (VI.90), für πυριτόκος.
πυρητόκος ², [ῡ], Weizen erzeugend, Conj. Bruncks für γυρητόμος, Philp. 59 (IX.274).
πυρητόκος
πῠρη-τόκος, ον,
πῦρ, τεκεῖν
- producing fire, Anth.