συμπίτνω
συμπίτνω, fall
συμπίτνω, poet. for συμπίπτω,
- fall or dash together, of waves, A. Pr. 432 (lyr.).
- II concur, πολλοὶ γὰρ εἰς ἓν συμπίτνουσιν ἵμεροι Id. Ch. 299; δίκᾳ . . οὐ σ. κακόν E. Hec. 1029 (lyr., dub. l.); δεινόν γε, θνητοῖς ὡς ἅπαντα σ. ib. 846; μοι ἐς ταὐτὸν . . σ. meets me exactly here, ib. 966.
συμ·πίτνω (seul. prés.) c. συμπίπτω :
1 tomber ou heurter ensemble, en parl. des flots, Eschl. Pr. 432 ||
2 tomber ensemble sur, rencontrer, dat. Eur. Hec. 966, etc. ; abs. se rencontrer, fig. Eschl. Ch. 299.
1. op elkaar vallen.
2. samenvallen, samenkomen; met dat. tegenkomen:
συμπίτνω
- 1fall along with in wrestling. ἀλλʼ ὀνοτὸς μὲν ἰδέσθαι, συμπεσεῖν δʼ ἀκμᾷ βαρύς (ἀκμᾷ Pauw: αἰχμᾷ codd.: sc. Μέλισσος) I. 4.51