συμπλεκτικός
συμπλεκτικός, twining
συμπλεκ-τῐκός, ή, όν,
- twining or plaiting together, Pl. Plt. 282d; ἡ σ. τέχνη Poll. 7.207.
- 2 Gramm., σ. σύνδεσμος a copulative conjunction, Chrysipp.Stoic. 2.68, D.T. 642.24, A.D. Adv. 218.14, al. Adv. -κῶς Id. Synt. 9.22.
συμπλεκτικός, ή, όν, propre à entrelacer, Plat. Pol. 282d ; d’où t. de gr. copulatif, DL. 7, 72.
Étym. συμπλέκω.
συμπλεκτικός, ή, όν, mit verflechtend, verbindend, Plat. Polit. 282d.