συμπληρωτικός
συμπληρωτικός, able to complete, forming an essential part of
συμπληρ-ωτικός, ή, όν,
- able to complete, forming an essential part of, ὑγιείας Epicur. Ep. 3 p.64 U.; εὐδαιμονίας, τελειότητος, Stoic. 3.18,35; τῆς ἐννοίας ἢ τῆς οὐσίας Gal. 6.200, cf. Plot. 2.6.1, 6.2.15.
- 2 causing congestion, τῆς κεφαλῆς Antyll. ap. Orib. 6.1.8, Sor. 1.119: abs., σ. τὸ καστόριον Id. 2.85.
συμπληρωτικός, ή, όν, propre à remplir, achever ou compléter, Epic. (DL. 10, 131) ; Plut. M. 1060c ; Porph. Abst. 1, 29 ; Jambl. (Stob. Fl. 25, 6), etc.
Étym. συμπληρόω.
συμπληρωτικός, ή, όν, zum Ausfüllen, Vollzähigmachen gehörig, vollendend ; τῆς τελειότητος Plut. adv. Stoic. 4 ; S.Emp. oft.