σύντριμμα
σύντριμμα, fracture
σύν-τριμμα, ατος, τό,
- fracture, Arist. Aud. 802a34, LXX Le. 21.19, Gal. 18(2).850; abrasion, Asclep.Jun. ap. eund. 13.346.
- II affliction, ruin, LXX Is. 59.7, Je. 3.22.
- III collection, ἁμαρτωλῶν ἀνθρώπων (v.l. σύστρεμμα, q.v.) ib. Nu. 32.14.
σύντριμμα, ατος (τὸ)
1 fracture, Arstt. Aud. 34 ; Spt. Lev. 21, 19 ||
2 fig. ruine, Spt. Esaï. 59, 7 ; Jer. 3, 22.
Étym. συντρίβω.
σύντριμμα, τό, das Zerriebene, Zerbrochene, der Bruch, Arist. audib. p. 802a34. – Der Anstoß, Sp., wie NT.